«تهران انار ندارد» نام فيلم مستند زيبايي است كه مي توان سي-دي آن را به قيمت 1500تومان از بقالي محل خريد. موسيقي متن اين مستند زيبا، كار محسن نامجو است. هيچ فيلمي را تا به حال نديده ام كه تا اين حد با گروه خوني ما، متولدين دهه ي پنجاه خوب بسازد. ما از نابودي باغ ها و جايگزيني آنها با آپارتمان ها و مجتمع هاي تجاري و بلوار ها و آزاد راه ها متاسف مي شويم. اما چاره چيست؟! جمعيت زياد شده و جمعيت زياد-كه ما نيز جزو آنهاييم- مسكن مي خواهد و به امكانات تفريحي و مركز خريد و... نياز دارد. به علاوه آپارتمان، پارك و فضاي سبز و ديگر تجهيزات شهري هم به جاي خود زيبا مي توانند باشند.
فيلم «تهران انار ندارد» در سال 1387 ساخته شده ودر همان سال طوماري در اعتراض به خشك شدن درياچه ي اروميه تنظيم شده كه جمله اي از آن چنين است: "با توجه به اینکه برطبق گزارش مسئولان ذیربط تاکنون ١۵٠ هزار هکتار از اراضی حاشیه ای دریاچه به شوره زار تبدیل شده ...." مي دانيد 150 هزار هكتار يعني چه قدر ؟! مساحت زميني به ابعاد 30 در 50 كيلومتر همين قدر مي شود. يعني به اندازه ي مساحت كل شهر تهران، شايد هم اندكي بزرگتر!
وقتي باغي خريداري مي شود تا به جاي آن آپارتماني احداث شود پول خوبي گير صاحب ملك مي آيد. معمولا، يك مقدار پول هم به سرايدار مي دهند تا خانه اي رهن كند. اما آن كس كه باغش را شوره زار مي گيرد، چي؟ واي به روزي كه باغ ويران شود و جاي آن را شوره زار بي مصرف بگيرد! نه پولي عايد صاحب ملك مي شود ونه عايد سرايدار.قرار است چه برسر كسي آيد كه محل درآمدش آن باغ بود؟!
مي توان همين طومار را خواند و در مورد امضا كردن و يا نكردنش تامل كرد. مي توان آن را به ديگران هم نشان داد. مي توان كار اساسي تري كرداما متاسفانه منجوق نمي داند چگونه.بالاخره مي توان دست روي دست گذاشت و هيچ كاري نكرد.
به فيلم «تهران انار ندارد» بازگرديم. اون آقايي كه در فيلم مرتب از او نظر مي خواهند اهل اروميه است. به آخرين مصاحبه ي او در فيلم كه راجع به پارك ها در تهران است به دقت گوش دهيد: يك بار به عنوان قسمتي از فيلم و بار دوم با در نظر گرفتن آن چه كه بر سر ساكنان حاشيه درياچه ي اروميه دارد مي آيد! نپسنديم كه 20 سال ديگر تاكستان هاي اروميه تبديل به خاطره شوند. اميدوارم اگر 20 سال بعد چند جوان متولد دهه ي 80 در مورد اروميه مستندي بسازند نامش را «اروميه انگور دارد» بگذارند.
فيلم «تهران انار ندارد» در سال 1387 ساخته شده ودر همان سال طوماري در اعتراض به خشك شدن درياچه ي اروميه تنظيم شده كه جمله اي از آن چنين است: "با توجه به اینکه برطبق گزارش مسئولان ذیربط تاکنون ١۵٠ هزار هکتار از اراضی حاشیه ای دریاچه به شوره زار تبدیل شده ...." مي دانيد 150 هزار هكتار يعني چه قدر ؟! مساحت زميني به ابعاد 30 در 50 كيلومتر همين قدر مي شود. يعني به اندازه ي مساحت كل شهر تهران، شايد هم اندكي بزرگتر!
وقتي باغي خريداري مي شود تا به جاي آن آپارتماني احداث شود پول خوبي گير صاحب ملك مي آيد. معمولا، يك مقدار پول هم به سرايدار مي دهند تا خانه اي رهن كند. اما آن كس كه باغش را شوره زار مي گيرد، چي؟ واي به روزي كه باغ ويران شود و جاي آن را شوره زار بي مصرف بگيرد! نه پولي عايد صاحب ملك مي شود ونه عايد سرايدار.قرار است چه برسر كسي آيد كه محل درآمدش آن باغ بود؟!
مي توان همين طومار را خواند و در مورد امضا كردن و يا نكردنش تامل كرد. مي توان آن را به ديگران هم نشان داد. مي توان كار اساسي تري كرداما متاسفانه منجوق نمي داند چگونه.بالاخره مي توان دست روي دست گذاشت و هيچ كاري نكرد.
به فيلم «تهران انار ندارد» بازگرديم. اون آقايي كه در فيلم مرتب از او نظر مي خواهند اهل اروميه است. به آخرين مصاحبه ي او در فيلم كه راجع به پارك ها در تهران است به دقت گوش دهيد: يك بار به عنوان قسمتي از فيلم و بار دوم با در نظر گرفتن آن چه كه بر سر ساكنان حاشيه درياچه ي اروميه دارد مي آيد! نپسنديم كه 20 سال ديگر تاكستان هاي اروميه تبديل به خاطره شوند. اميدوارم اگر 20 سال بعد چند جوان متولد دهه ي 80 در مورد اروميه مستندي بسازند نامش را «اروميه انگور دارد» بگذارند.